a day with two- Abstemious

It was nice to spend a day with two... Like nobody gives a damn thing of what you do. And all the remedy is laughter and a very exhausting work-out...Right?

Almost 24 hours of not getting any sleep but well it's worth it and somehow it's just what I need-a diversion... A halt in this vicious cycle but still the void does not cease. Like a black hole still engulfing me to the point of nothingness...

It was your pain that makes me realize how futile and frail I am. Alcohol, black smoke, have lost it's effect and I'm just hearing stories from strangers and friends...

But I'm still sober and I just laugh with all the lines as they talk to the cab driver still having fun...

Trent...

Waiting for the clock ticks... Palpitating, sweaty hands and squirming like a worm as I slouch myself in this seat. . Is it paranoia? For myself? Were where you?... two minutes later... no response... another two minutes... still none... I guess this is another vicious cycle... Can you help me to get out?

ablaze

I fly with an ANGEL'S wings
Across the CANOPY of your DREAM-like
unconsciousness
Abruptly...
Starting a conflagration within me
BURNING...
like glowing embers
that spark like
Millions of fireflies
I sat motionless
I was in TRANCE...

Nararamdaman kong malapit na ang panahon na kailangan ko ng bitawan ang lahat lahat ng mga bagay na pinanghahawakan ko ngayon at kung ano pang meron ako na ginagamit ko bilang maskara sa kabulukan sa sarili ko. Tama, pag may problema ka magsuot ng maskara. Mali, dahil kahit maskara nasisira din.

Hindi na ako naghahanap ng mga kasagutan sa mga tanong na matagal ng umuukilkil sa isipan ko. Hindi na ako ang taong mapaghanap ng kahulugan, ng kalaliman at kababawan dito sa mundo. Sa paghahanap ko ng kalaliman lalo lang ako nalulunod. Sa Paghahanap ko ng kasagutan lalo lang ako naliligaw at patuloy akong mauuhaw. Walang katapusang pag-ikot... Patuloy sa pag-ikot.. paulit ulit lang akong maliligaw...

Nakita ko sa iyong kababawan ang iyong kalaliman. Kung malabo man may kahulugan pa din.
Nasasalamin ko sayo ang mga bagay na nalimutan ko nang balikan...Sa bawat tipa ng iyong isip sa mga salitang bubuo sa iyong nararamdaman nakikita ko... Oo nakikita ko ang sarili ko. Minsan naisip kong ipakita din ang nasa isip ko. Gusto ko lang malaman kung maaaninag mo din ba ang sarili mo tulad ng naramdaman ko. Pero tingin ko, imposible... Dahil kuntento ka na sa sarili mong mundo at sa kadilimang lumulukob sayo... Sabi mo nga gusto mo sa dilim. Madilim ang iyong mundo... Madamdamin ka ba? Ako? Wala namang makakaalam. Dahil lilipas at lilipas din ito. Tulad ng light house na nkita ko... wala ng ilaw ngayon...

Di mo rin naman alam ang nasa isip ko at ayoko na ring malaman ang nasa isip mo dahil baka mapasisid lang ulit ako... Sinabi ko ng ayoko ng lumangoy pa...

Lightness or weight?

" The heaviest of burdens crushes us, we sink beneath it, it pins us to the ground. But in the love of poetry of every age, the woman longs to be weighed down by the man's body. The heaviest of burdens is therefore simultaneously an image of life's most intense fulfillment. The heavier the burden the closer our lives come to the earth the more real and truthful they become.

Conversely the absence of burden causes man to be lighter than the air, to soar into heights, take leave of the earth and his earthly being, become only half real, his movements are free as they are insignificant. What then shall we choose? Weight or Lightness?" - Milan Kundera

It came to a point in my life where I crashed down so hard and everything that I've been holding on for the past 22 years of my life became utterly so insignificant and had lost it's meaning. I was lost in this nothingness. Where was I? I was swimming in strangeness and all I want to do was to let go all the things that cripple me. Again, I am now swimming against the current... Without this weight I will still feel nothing..

Isip

Iniisip ko lang kung bakit pa kita iniisip at sa lahat ng pedeng isipin eh bakit ikaw pa? Wala nkong ibang maisip gawin kundi ang isipin ka at tulad ng dati, patuloy na dinidikdik ng alaala mo itong malala kong utak. Bakit kaya nagkagnun? Di ko alam. MA.. PA... malay ko at pakialam ko. Ang gusto ko lang mangyari sa ngayon ay ang makalaya sa mga kabliwan ko dahil ang pag-alala sayo ay isang kabaliwan...

Isda

Katulad ng plagi kong nraramdaman.. ngayon blanko n namn ang utak ko... pero khit blangko pa ito, hindi ko maintindihan kung bkit patuloy na dinidikdik ng alaala mo itong utak ko... nkita ko ang mkintab mong buhok kahapon, hindi ako maaaring magkmali, ikaw na ikaw nga yon, at parang praning lng ako sa pasilip sa salamin hbng nktlikod ka sa loob nito. Pablik pblik lng ako sa pagbabakasakaling lalabas ka sa aquarium na kwartong iyon. Pero tingin ko mas malamig parin sa aquarium na yon dhil sa labas nito ay isang malaking karagatan ng mga nanggigitata at nggpapawis na mga isda.. at isa ako sa mga yon, pero ang pagkakataon nga naman, langoy lang ako ng langoy, pablik blik sa labas ng aquarium mo, at sa wakas lumabas karin pero ang bilis mo namang maglangoy.. nakita mo ako at binati,, pero pareho na tyong nglalangoy nun at kasabay nun eh mabilis ka ring nawala.. nilamon ka ng malaking dagat na puno ng mga nagpapawis at nanggigitatang isda.. sayang,, , humarap nlng ulit ako sa salamin pero hindi na sa aquarium kundi sa salaming sarili ko ang nkikita ko.. baliw na isda..